DutchGezonde voeding

Etiketten lezen

Om te weten of een bepaald product gezond voor je is, moet je de voedingstabel lezen. Het lezen van een voedingstabel is niet zo simpel en niet iedereen weet hoe het te interpreteren. Daarom hanteren verschillende landen een eenvoudigere ster- of kleurgradatie om consumenten duidelijk te maken wat gezond is en wat niet. Hoewel deze systemen een goed idee lijken, is het in werkelijkheid veel complexer dan dit. Er zijn te veel factoren die een rol spelen bij de beslissing of een bepaald product gezond is of niet.

Nestle is een van de fabrikanten die het sterrensysteem in Australië heeft omzeild door hun cacaopoeder een 4,5 op 5 beoordeling te geven, hierdoor ziet Milo er als een zeer gezond product uit. Ze baseerden deze schaal op de chocolademelk die je krijgt na het oplossen van 3 theelepels Milo in 200 ml magere melk. Uit onderzoek blijkt echter dat slechts 13% van de mensen Milo oplossen in magere melk. 55% Gebruikt volle melk voor de bereiding, wat de gradatie terugbrengt op 2,5 sterren. Het poeder zelf zou eigenlijk slechts 1,5 sterren verdienen. Een andere kanttekening, die niet in het nieuwsbericht aanbod komt, is hoeveel theelepels mensen echt gebruiken in hun chocolademelk.

Het is heel logisch dat bedrijven op zoek gaan naar de mazen in het net om hun product beter te laten lijken. Slechte beoordelingen zijn slechte reclame. Dit is ook een van de redenen waarom de tekst op verpakkingen erg misleidend kan zijn.

Wat betekent voedselclaims op verpakkingen eigenlijk echt?

"Alles natuurlijk " betekent dat er geen kunstmatige smaakstoffen en synthetische stoffen in het product toegevoegd zijn, maar dit betekent niet dat er helemaal geen extra stoffen aanwezig zijn. Fructose, glucosesiroop, zout en andere natuurlijke producten die niet noodzakelijk gezond zijn kunnen probleemloos worden gebruikt.

"Geen gluten" is goed nieuws voor mensen die gluten-intolerant of gevoelig zijn. Voor al de anderen is hetzelfde product met gluten waarschijnlijk een betere keuze, aangezien gluten samengaan met vezels en vitaminen. Laat u niet misleiden door het label "Geen gluten" op producten die van nature geen gluten bevatten, zoals maïs en rijstwafels. [lees meer over gluten]

"0% toegevoegde suiker" betekent niet dat er geen koolhydraten of suikers in het product aanwezig zijn. Het product kan natuurlijke suikers en / of andere toegevoegde koolhydraten zoals maltodextrine bevatten. Je kunt deze claim vinden op yoghurt, koekjes en sappen.

"0% trans-fat" kan op een verpakking worden gezet als er minder dan 0,5 gram transvet per portie aanwezig is. Dus afhankelijk van hoeveel porties je van plan bent te eten, kan dit product nog steeds zeer ongezond zijn. Let op voor "Gehydrogeneerde oliën" in de ingrediëntenlijst.

"Light" kan veel dingen betekenen. Het kan zelfs bedoeld zijn op de kleur van het product (vooral als het om oliën gaat). De voedingskundige betekenis van een "Light product" is dat het 50% minder vet bevat dan de vergelijkbare reguliere versie van dit product. Laat je niet misleiden - light chips, is nog steeds niet gelijk aan gezonde chips.

Gezond en niet gezond is niet altijd zwart en wit

Als we een lijst zouden kunnen opstellen met wat gezond is en wat niet, zou het een stuk eenvoudiger zijn, maar helaas zijn de gezondheidsvoordelen van een product afhankelijk van het gehele dieet. Een dieet valt of staat immers niet met 1 product. Zoals beschreven in de gouden regels  is het ook niet goed om te veel van iets gezonds te eten. In sommige gevallen is het beter om iets met suiker te eten dan een salade, vooral als het gaat om voeding rondom training. Chocolademelk op de zwarte lijst zetten is verkeerd, want het is eigenlijk uitstekend als hersteldrank na de training.

De voedingstabel

De voedingstabel beschrijft de voedingswaarden van het product. Hoeveel calorieën en macronutriënten (eiwitten, vetten en koolhydraten) zitten er in een specifiek product. Meestal zijn er twee kolommen, één is "Per 100 g" en de andere is "Per portie". Houdt er rekening mee dat de portie op het product niet altijd de portie is die je werkelijk eet. Een portie in de voedingstabel van een pot choco is bijvoorbeeld 15g, maar de meeste mensen smeren veel meer dan dat op hun boterham.

De hoeveelheden zout in een product kan soms verwarrend zijn. De algemene aanbeveling is niet meer dan 2300 mg natrium per dag te consumeren, wat overeenkomt met 1 theelepel zout. Op de verpakkingen vind je soms "Zout", soms "Natrium" en soms beide, maar met een ander nummer. Natrium (Na) is niet hetzelfde als zout (NaCl) maar slechts een deel ervan, 40%. Dus om te berekenen hoeveel natrium je opneemt, vermenigvuldig je de hoeveelheid zout met 0,4.

De voedingswaardetabel geeft enkel cijfers weer, maar geen informatie over waar deze voedingsstof vandaan komt. Wie bijvoorbeeld de voedingstabel van een pak melk leest zal merken dat er suiker in zit. Dit komt omdat melk van nature suiker (lactose) bevat en niet noodzakelijk dat voedingsbedrijven er suiker aan toevoegen. Daarom lees je best zowel de voedingstabel als de ingrediënten lijst

Lijst met ingrediënten

De meeste mensen zijn gefocust  op de hoeveelheid calorieën en macronutriënten in hun voedsel en vergeten dat kwaliteit ook belangrijk is. De lijst met ingrediënten vertelt je wat het product eigenlijk echt bevat.

De ingrediënten in de lijst worden gesorteerd op hoeveelheid. Als het woord "suiker" een van de eerste in de lijst staat op je doos cornflakes, is het misschien niet zo gezond als je denkt. Een minder voor de hand liggend voorbeeld is brood. Als "verrijkt gebleekte bloem" het eerste ingrediënt is dat op de ingrediënten lijst staat, is de kans groot dat dit brood niet zo “volkoren” is dan je denkt. Zolang er meer dan 1% volkorenbloem in het brood zit, kan de fabrikant het brood volkoren noemen. Hetzelfde geldt voor een 12 granenbrood: het is genoeg om 12 afzonderlijke korrels van verschillende soorten graan te hebben om het 12 granenbrood te noemen.

Als de lijst met ingrediënten woorden bevat die je aan een chemie les doen herinneren is dat meestal geen goed teken. De vuistregel is: de lijst met ingrediënten is bij voorkeur zo kort mogelijk en bevat alleen woorden die je kunt uitspreken.